Gedicht over de tweede wereldoorlog
van en door Marit Weerheijm

Honderden mensen hebben hun leven,
Voor andere mensen gegeven.
Zij waren dapper, niet bang en niet laf,
Zij gingen op hun gevoelens af.
Verdriet, honger en pijn,
Dat is alles wat er bij oorlog kan zijn.
Zieke mensen in de nacht,
Zonder eten, zonder kracht.
Overal soldaten op alle hoeken,
Ze komen in huizen onderduikers zoeken.
Mensen zijn bang,
Het duurt nog zo lang.
Mensen worden naar kampen gebracht,
In treinen met enorm veel vracht.
Mensen zijn de vracht van die trein,
Mensen met honger, angst en pijn.
Tanks en bommen, legers en geweren,
Met schepen komen ze over zeeën en meren.
Adolf Hitler, een man vol haat,
Daar is een jongen die met zijn rechterarm omhoog staat.
Voor mij hoeft het allemaal niet meer,
Al die oorlog keer op keer.